Onder de vijftig jaar durende apartheidspolitiek wordt de scheiding tussen de rassen tot in het absurde doorgevoerd. De blanken hebben alle rechten, de zwarten bijna geen. Ze hebben o.a. geen stemrecht, mogen geen winkel houden of grond bezitten. Iedere bevolkingsgroep krijgt zijn eigen woongebied toegewezen. De zwarten moeten gaan wonen in de thuislanden, vaak kleine en onvruchtbare gebieden waar geen voorzieningen zijn en waar ze nauwelijks werk kunnen vinden. De mannen zijn dan ook vaak gedwongen om in de grote steden te gaan werken als mijnwerker of fabrieksarbeiders. De vrouwen kunnen soms als goedkope huishoudhulp aan de slag bij blanke gezinnen ver weg van hun eigen familie. Veel zwarte kinderen groeien op zonder moeder: terwijl ze voor de blanke kinderen zorgt, ziet ze haar eigen kinderen vaak maar een paar keer per jaar.
De zwarten die naar de steden trekken, worden verplicht gehuisvest in de 'townships', de zwarte voorsteden die een behoorlijk eind van het stadscentrum liggen. Omdat veel zwarten werkloos zijn, komen ze daar vaak in sloppenwijken terecht.
Gemengde huwelijken zijn uit den boze. Er zijn blanke scholen en zwarte scholen, schoolboeken voor blanken en schoolboeken voor zwarten. In de bussen mogen de blanken vooraan op stoelen plaatsnemen, de zwarten moeten achteraan blijven rechtstaan.
|
Zelfs op banken in parken hangt een bordje 'slegs vir blankes'. En er zijn aparte ingangen voor blanken en zwarten in bijvoorbeeld postkantoren en andere officiële gebouwen.
In het beruchte pasboekje - dat iedereen tot 1987 bij zich moet dragen - wordt de etnische afkomst vastgelegd: blank, Indiër, kleurling (menggroep ontstaan uit blanken, zwarten en Indiërs) en 'bantu': van boven naar beneden op de sociale ladder. Het pasboekje vermeldt ook waar de houder ervan woont en werkt. Buiten hun woon- en werkgebied mogen de zwarten zich niet begeven. Na werktijd moeten ze de stad of de blanke wijken onmiddellijk verlaten. Voor zwarte muzikanten is dit een groot probleem omdat de concerten 's avonds doorgaan in blanke wijken en ze geen vaste werkgever hebben. Daardoor moeten ze vaak achter een gordijn optreden en na afloop van het concert letterlijk naar hun 'township' vluchten.
Hoewel de verplichte huisvesting is afgeschaft, wonen de meeste zwarten nog steeds in de thuislanden of in de 'townships'.
|
